Η αορατη ομαρφια ...

> Ουάσιγκτον. Σταθμός του μετρό. Ενα κρύο πρωϊνό τον
Γενάρη του 2007.

Επαιξε έξι κομμάτια του Μπαχ για περίπου 45 λεπτά. Στο διάστημα αυτό,
> περίπου 2 χιλιάδες άτομα πέρασαν από το σταθμό, οι περισσότεροι

> καθ'οδόν για τη δουλειά τους. Μετά από 3 λεπτά ένας μεσήλικας πρόσεξε
> οτι κάποιος έπαιζε μουσική. Βράδυνε το βήμα του, σταμάτησε για λίγα
> δευτερόλεπτα και μετά προχώρησε βιαστικός για τον προορισμό του.

> 4 λεπτά αργότερα ο βιολιστής εισέπραξε το πρώτο του δολλάριο: μια
> γυναίκα έριξε τα χρήματα στο κουτί του και χωρίς να σταματήσει
> συνέχισε το δρόμο της.

> 6 λεπτά, ένας νεαρός έγειρε στον τοίχο για να τον ακούσει, μετά
> κοίταξε το ρολόι του και συνέχισε να περπατά.

> 10 λεπτά, ένα αγοράκι 3 ετών σταμάτησε, αλλά η μητέρα του το έσυρε
> βιαστικά να συνεχίσει, καθώς το παιδί σταμάτησε για να δει τον
> βιολιστή. Τελικά η μητέρα έσπρωξε δυνατά το παιδί και το παιδί
> ξανάρχισε να περπατά γυρνώντας ολοένα το κεφάλι προς τα πίσω. Την ίδια
> αντίδραση είχαν και πολλά άλλα παιδιά. Όλοι, χωρίς εξαίρεση, οι γονείς τα πίεζαν να προχωρήσουν.
>
> 45 λεπτά: ο μουσικός συνέχισε να παίζει. Μόνον 6 άνθρωποι είχαν για
> λίγο σταματήσει. Περίπου 20 άτομα του άφησαν χρήματα χωρίς να
> διακόψουν το ρυθμό τους. Συγκέντρωσε συνολικά 32 δολλάρια.

> 1 ώρα: τελείωσε το παίξιμο και μια σιγή απλώθηκε παντού. Κανείς δεν το
> πρόσεξε. Κανείς δε χειροκρότησε ούτε υπήρξε έστω κάποιο ίχνος
> αναγνώρισης.

> Κανείς δεν το 'ξερε, αλλά ο βιολιστής ήταν ο Τζόσουα Μπελλ,
ένας από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου. Επαιξε ένα από τα πιο δύσκολα
> κομμάτια που έχουν ποτέ γραφτεί, με ένα βιολί αξίας 3.5 εκατομμυρίων
> δολλαρίων. Δύο μερες νωρίτερα, ο Τζόσουα Μπελλ γέμισε ασφυκτικά ένα
> θέατρο στη Βοστώνη, σε συναυλία που η μέση τιμή του εισιτηρίου άγγιξε
> τα 100 δολλάρια.
>
> Πρόκειται για πραγματικό γεγονός. Ο Τζόσουα Μπελλ έπαιξε ινκόγκνιτο
> στο σταθμό του μετρό στα πλαίσια ενός κοινωνιολογικού πειράματος που
> οργάνωσε η Ουάσιγκτον Ποστ για την αντίληψη, το γούστο και τις
> προτεραιότητες των ανθρώπων. Το ερώτημα που προέκυψε: σε ένα ουδέτερο
> περιβάλλον και σε ακατάλληλη ώρα, μπορούμε να αντιληφθούμε την
> ομορφιά; Σταματούμε για να την απολαύσουμε; Αναγνωρίζουμε το ταλέντο
> όταν εκδηλώνεται σε ασυνήθιστα χωροχρονικά πλαίσια;
> Ενα συμπέρασμα που πιθανώς μπορεί να εξαχθεί από το συγκεκριμένο πείραμα είναι:
> Αν δεν έχουμε ένα λεπτό για να σταματήσουμε και ν'ακούσουμε έναν από
> τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου να παίζει ένα από τα ωραιότερα
> κομμάτια που γράφτηκαν ποτέ, με ένα από τα ομορφότερα μουσικά όργανα
> ..... πόσα άλλα πράγματα χάνουμε άραγε: